Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny

Łk 6,36

Środa, 24 maja 2017 r.

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych Amalii, Dagmary, Dawida, Franciszka, Jana, Joanny, Ludwika, Marii, Mileny, Oriona, Wincentego, Zuzanny Czytania z Pisma Świętego: Dz 17,15.22-18,1; Ps 148,1-2.11-14; J 16,12-15 Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale wy na razie nie możecie tego pojąć. Kiedy zaś przyjdzie już ów Duch Prawdy, pozwoli wam zrozumieć całą prawdę. Nie będzie On bowiem mówił od siebie, lecz przekaże wam wszystko, co usłyszy, i objawi wam rzeczy przyszłe. On to otoczy Mnie chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest również moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi.

Biblia Warszawsko-Praska, J 16,12-15

Wizerunek Najświętszego Serca autorstwa Pompeo Batoniego i jego związek z kultem

W związku z rozwijającym się, coraz popularniejszym kultem Serca Jezusa, do kaplicy Najświętszego Serca w jezuickim rzymskim kościele Il Gesu, w l. 60-tych XVIII w. Pompeo Batoni, maluje obraz, który stanie się w przyszłości drugim po Monie Lisie da Vinciego najsłynniejszym wizerunkiem kultury nowożytnej.

Sam Batoni jest malarzem słynnym, popularnym, realizuje liczne zamówienia dla kościołów, wykonuje setki portretów. Modne jest mieć w kolekcji domowej portret Batoniego wykonany podczas grand tour (rozpowszechniona zwł. wśród angielskich młodych arystokratów długotrwała, nawet dwuletnia podróż wiodąca przez Europę do Włoch, czasem nawet do Grecji, mająca na celu poznanie kultury, sztuki, wzbogacenie kolekcji domowej) na tle rzymskich ruin, zabytków, antyków.

Inspirowany wizjami św. Małgorzaty Marii Alacoque wizerunek wykonano niezwykle subtelną i elegancką techniką na owalnej blasze miedzianej. Przedstawia idealizowanego młodego, pięknego Jezusa. Twarz ma delikatne rysy, podbródek porasta krótka, rozwidlona broda, długie włosy układają się w miękkie loki. Prawą ręką, na której widać ranę po gwoździu, ukazuje swoje Serce. Samego Serca w żadnym wypadku nie możemy uznać za metaforę. Jest zupełnie anatomicznym mięśniem z zarysowanymi żyłami oraz raną, z której cieknie krew. Ukazuje dobitnie fizyczność Chrystusa i jest symbolem Bożej miłości do ludzi. Jak w wizji św. Alacoque, oplecione jest wieńcem cierniowym, płonie, emanuje mistycznym światłem, a wieńczy je krzyż. Rany i wieniec z cierni symbolizują tak mękę, ofiarę i śmierć Chrystusa, jak również przypominają, że Bóg ofiarował się dla odkupienia ludzkich win, zaś ogień – siłę boskiej miłości, Boże strawienie się w ogniu z miłości do ludzi, siłę tej miłości. Tak sugestywny wizerunek ma rozpalać dla Serca Jezusowego ludzkie serca.

Obraz umieszczono w przytranseptowej Kaplicy Najświętszego Serca w jezuickim kościele Il Gesu w Rzymie (wcześniej kaplica ta poświęcona była św. św. Franciszkowi z Asyżu oraz Franciszkowi Borgii). Coraz większa popularność kultu Serca Jezusa spowodowała przekształcenie kaplicy w sanktuarium włoskich rodzin poświęcone Najświętszemu Sercu.

Kult Serca Jezusa sprawowany był już w średniowieczu, a nawet wcześniej (wyznawcami kultu byli Maria i uczniowie Chrystusa), dotyczył jednak zamkniętych, wyseparowanych środowisk klasztornych.

 Rozpowszechnienie kultu zawdzięczamy Ojcom Jezuitom, szczególnie działającemu w 2 poł. XVII w. o. Claude La Colombiere, a zwłaszcza francuskiej mistyczce św. Małgorzacie Marii Alacoque z Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (siostry Wizytki). W latach 1673 – 1675 dostępuje ona łaski licznych widzeń Jezusa Chrystusa. Podczas pierwszego z nich, Chrystus wypowiada do niej słowa „Moje Boskie Serce płonie tak wielką miłością ku ludziom, że nie może utrzymać dłużej tych gorejących płomieni, zamkniętych w moim łonie. Ono pragnie je rozlać za Twoim pośrednictwem i pragnie wzbogacić ludzi swoimi skarbami”. Chrystus ukazał Małgorzacie Marii pałające miłością do ludzi Serce w otwartej piersi, a następnie ujął jej serce i włożył je do swojego, po czym oddał je wypełnione płomieniem miłości zaczerpniętym z Jego Serca. W następnym widzeniu wyjawił pragnienie ustanowienia Nabożeństwa do Jego Serca, aby w ten sposób ratować grzeszników od zguby wiecznej oraz uświęcać wiernych odprawiających nabożeństwo. W kolejnych widzeniach Jezus opowiedział o bezmiarze łask płynących z Jego Serca oraz wskazał datę święta – pierwszy piątek po Oktawie Bożego Ciała. Za pośrednictwem Małgorzaty Marii Alacoque złożył Obietnice:

 „Tym, którzy czcić będą Moje Serce Najświętsze:

Dam im wszystkie łaski potrzebne w ich stanie.

Zgoda i pokój będą panowały w ich rodzinach.

Będę sam ich pociechą we wszystkich smutkach i utrapieniach życia.

Będę ich ucieczką najbezpieczniejszą w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.

Błogosławić będę wszystkim ich zamiarom i sprawom.

Grzesznicy znajdą w Mym Sercu źródło i całe morze niewyczerpanego nigdy miłosierdzia.

Dusze oziębłe staną się gorliwymi.

Dusze gorliwe szybko dostąpią wielkiej doskonałości.

Zleję obfite błogosławieństwo na te domy, w których obraz Serca Mego Boskiego będzie zawieszony i czczony.

Kapłanom dam moc zmiękczania serc najzatwardzialszych.

Imiona osób, które rozpowszechniać będą nabożeństwo do Mego Boskiego Serca, będą w nim zapisane i na zawsze w nim pozostaną.

Przystępującym przez 9 z rzędu pierwszych piątków miesiąca do Komunii Świętej dam łaskę pokuty ostatecznej, że nie umrą w stanie niełaski ani bez sakramentów świętych, a to Serce Moje stanie się dla nich ucieczką w godzinę śmierci.

Obietnica dla rodziny osobiście poświęconej Bożemu Sercu

Boskie Serce wynagrodzi nie tylko im osobiście, lecz także ich najbliższym, na których Ono spogląda okiem Miłosierdzia, by im przyjść z pomocą we wszystkich ich potrzebach, byle oni zwracali się do Niego z ufnością.”

Kult propagowany przez jezuitów oraz orędzie głoszone przez siostrę Alacoque spotkały się z krytyką zwł. ze strony jansenistów, którzy interpretowali je jako akt bałwochwalstwa. W 1765 r. biskupi polscy wystosowali do papieża Klemensa XIII memoriał, który uzasadniał prawdziwość orędzia i pożytki płynące z nabożeństwa. W tym samym roku Klemens XIII ustanowił dla Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, następnie kult ten został zaakceptowany dla Kościoła polskiego. W 1856 r. Pius IX uczynił to święto powszechnym i obowiązującym na całym świecie. W maju 1889 r. encykliką Annum Sacrum papież Leon XIII poświęcił Bożemu Sercu cały rodzaj ludzki. Kolejne ważne encykliki, to Miserentissimus Redemptor, ogłoszona 8 maja 1928 przez Piusa XI o wspólnym zadośćuczynieniu Najświętszemu Sercu Jezusowemu oraz ogłoszona 15 maja 1954 r. przez Piusa XII Haurietis Aquas o Kulcie Najświętszego Serca Jezusa.

Warto przedstawić jeszcze jedną piękną formę kultu Najświętszego Serca Jezusa sprawowaną w Tyrolu i regionie Trentino, mianowicie tradycję zapalania ognisk zw. Herz-Jesu-Feuer na głównych szczytach górskich. [JW]

KONTAKT

Wyślij wiadomość, jeśli masz ciekawą informację i chcesz się nią z nami podzielić...

Dalej »